Gezegend…

13-04-2019 | 13:29

De laatste dag. We zaten vol plannen en doelen. Die moesten gehaald worden. En dat werden ze. We werkten tot het allerlaatste moment. Vooral Tornado Lilo. Ze denderde met kruiwagens vol zand van de ene kant van het terrein naar de andere. En toen het zand op was, vulde ze haar kruiwagen met stenen. Onvermoeibaar was ze!

Crol en Daan moesten de achterste kamer van Casa Angelina vullen met zand. Zij hadden het gelukkig minder zwaar dan Lilo, want zij werden geholpen door de drie jaar oude Jeffrey die met zijn schepje de kruiwagen vulde. Hiermee eindigden zij wel op een gedeelde tweede plaats.

Ardine had inmiddels de betonvlecht-procedure nog verder geperfectioneerd. Het record van gisteren (20 minuten) werd vanochtend weer met 10% verbeterd!

Inmiddels kende iedereen haar eigen krachten en waren we behoorlijk zelfstandig geworden op de bouwplaats. Wie had aan het begin van de week gedacht dat Corine zo goed C-tjes kon draaien of dat Anita kampioen U-tegels kloppen zou worden…

Angelina, de toekomstige bewoonster van huis 1 was ’s morgens al op de bouwplaats. We hadden haar de hele week nog niet gezien, maar vandaag had ze vrij gekregen. Ze is schoonmaakster en werkt iedere dag van 6 tot 18 uur. Wanneer wij op de bouwplaats waren, was zij dus aan het werk. Net na de lunch nodigde zij ons uit om iets te komen eten, maar Courtney trad zo kordaat op dat wij niet eens zagen wat ons werd aangeboden. Zij wilde niet het risico lopen dat wij een voedselvergiftiging zouden oplopen – de hygiëne-normen zijn immers in Guatemala enigszins anders dan in Nederland. Gelukkig konden wij zeggen dat we al verzadigd waren omdat we net de lunch achter de kiezen hadden en vertrokken we gauw richting het andere huis voor de ceremonie.

Prachtig gekleed in traditionele klederdracht en vergezeld door een van haar dochters met baby reisde Angelina met het bouwteam mee in het busje naar huis 2. De enthousiaste medewerkers van Habitat Guatemala hadden groene en blauwe ballonnen opgehangen en een grote banner neergezet op het speelveldje bij het huis van vader Rocky. Gabriel en Ada en hun familie en de bouwvakkers van beide bouwplaatsen verzamelden zich ook op het speelveld. Ada’s vader had zijn mooiste cowboy-uitrusting aangetrokken, inclusief puntlaarzen.

Er volgden vele speeches en zegeningen. Zoals Jacco opmerkte: als we zuinig doen met alle zegeningen die over ons zijn uitgesproken vandaag, hebben we voor de rest van ons leven genoeg… Tranen vloeiden en we voelden ons heel geliefd door alle fijne woorden. Van Gabriel en Ada kregen we allemaal een armbandje met de naam van het dorp waarin hun huis staat. Angelina gaf de oorspronkelijke bouwploeg van haar huis een prachtig kleedje. We kregen hibiscus thee en een typisch Guatemalteeks nagerecht.

De opa van Gabriel sloot de ceremonie af met een gebed. Dat was tenminste de bedoeling. Maar zoals wel vaker overstemde zijn vrouw hem op niet mis te verstane wijze, en maakte het gebed tot een duo-voorstelling waarmee het aantal zegeningen exponentieel verhoogd werd.

Na de ceremonie volgden nog meerdere fotoshoots waarin telkens minimaal een van ons de hoofdrol speelde. Voor de rest van de middag: what happened in Guatemala, stays in Guatemala….

’s Avonds hadden Paula en Courtney nog een verrassing voor ons in petto. Via een onmogelijk steil weggetje namen ze ons mee naar een restaurant with a view. En wat voor view. De hele week hadden we niet in de gaten gehad dat Xela zóó groot is. Het lichtjes spektakel was echt indrukwekkend. Maar het mooist van de avond waren de mooie woorden die werden gesproken, de fijne gesprekken en vooral de kaartjes met persoonlijke boodschappen van Jacco, Paula en Courtney. Heel mooi hoe vooral Jacco ieder van ons na slechts een week heel treffend wist te beschrijven!

Vanaf nu scheiden onze wegen. In verschillende groepjes reizen we op verschillende data naar huis. Gezegend, en ieder met onze eigen herinneringen aan deze fantastische bouwreis!

Mick en Klasja