Geluksreis dag 4, 14 maart

14 March 2019 19:12

Liefst zou je doorwerken, afmaken waar je aan begon. Een schaduwdoek spannen en je lunchpauze overslaan, het afzetlint van de bouwplaats verwijderen en de dorpelingen uitnodigen te delen in je overvloed aan chocoladerepen en lauwe Fanta uit je koelbox.
Je zou de bouwlieden willen vertellen van binnen naar buiten te werken, eerst de fundering te storten voordat je de muren omhoogtrekt.

Omdat we zien hoeveel efficiënter, gemakkelijker, beter het hier kan. Maar wat is beter? En wie zijn wij? De westerling die nooit zijn eigen mais heeft hoeven pellen? De vrouw die pijnmedicatie kreeg bij de geboorte van haar enkele kind? En dat kind, ons lieve kind dat de kraan open laat staan na het tandenpoetsen, in de wetenschap dat leidingwater in Nederland nooit opraakt.
‘Wij’ zijn de sponsoren van bouwprojecten als deze. Ontwikkelingshulp die broodnodig is maar altijd beter kan. We doen wat we kunnen, soms met onze ogen dicht en een hand voor onze mond op hoop van zegen. Dat het helpt. Echt helpt.

4300 euro betaalt de gemiddelde sponsor voor zijn bouwreis bij Habitat. 2100 euro daarvan is een gift, een donatie aan Habitat die daarvan de bouwmaterialen en lokale arbeiders kan betalen. De rest? Viersterrenhotel. Vliegtickets. Buffetdiners. Zwemwater en frisdrank. Petjes, shirt en schoenen met een stalen neus.
Met ons geld betalen we een thuis voor twee alleenstaande moeders en kopen we een prachtige, onvergetelijke ervaring. Zonder die ruil zouden er minder sponsors zijn. Minder geld omdat we liever niet geven aan dat wat we niet kunnen zien.

Een ongelukkige waarheid waar we het beste van maken, waar Habitat een gat in de hulpmarkt vond en waar ik dankbaar onderdeel van uitmaak. Want het voelt geweldig om te bouwen, de mouwen op te stropen en daadwerkelijk iets neer te zetten wat er nog niet was, en waarmee een behoeftig gezin ontzettend geholpen is. Dus maken we nog een doorgeeftrein, smeren we meer cement tussen de bouwstenen van de veilige haven voor Joyce en Chikondi. We puffen en zweten bij het vullen van eindeloos veel oude kruiwagens en gooien de vrachten aarde vol overgave tussen vier zelfgemaakte muren. Als fundering voor het huis, voor hun thuis, voor de verbetering van een bestaan. Is het warmer dan gisteren? Is de zon feller, zijn de armen vermoeider? Alleen nog een binnenmuurtje. En het dak. Een voordeur misschien, hebben we die deur?


Één thuis, twee thuis. Morgen zijn we klaar.

Domin